Δεν χρειάζονταν οι αριθμοί της EUROSTAT για να γίνει αντιληπτό ότι οι πολιτικές λιτότητας λειτουργούν ως φτωχοποιητικά εργοστάσια. Υπάρχει, άλλωστε, και η άμεσα αισθητή πραγματικότητα. Τα στοιχεία, όμως, για την αύξηση της φτώχειας γενικά και της απόλυτης φτώχειας ιδιαίτερα είναι ανατριχιαστικά. Και μόνο αυτά έπρεπε να σημάνουν συναγερμό για την ανατροπή της λιτότητας. Στα χρόνια της κρίσης 800.000 Eλληνες προστέθηκαν στους θλιβερούς καταλόγους της ανέχειας. Πάνω από 100.000 τον χρόνο! Μόνο σε περιόδους πολέμων και αποκλεισμών παρατηρούνταν έως τώρα παρόμοιες καταστάσεις.
Σύμφωνα με τα «στάνταρ» της EUROSTAT, κάποιος βιώνει κατάσταση φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού όταν το εισόδημά του βρίσκεται κάτω από το 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος. Ζει σε συνθήκες ένδειας, όταν στερείται βασικά καταναλωτικά αγαθά ή αδυνατεί ν' ανταποκριθεί σε στοιχειώδεις οικονομικές υποχρεώσεις. Σε αυτούς προστίθενται κι άλλες «αφανείς» κατηγορίες. Πριν απ' όλα οι άνεργοι. Μ' αυτά τα τυπικά και τρομακτικά χαρακτηριστικά ο ένας στους πέντε Ελληνες είναι φτωχός. Aλλοι τόσοι και παραπάνω γνωρίζουν την ένδεια. Ενώ ένα λίγο μικρότερο ποσοστό συζεί με το φάντασμα της ανεργίας.
Κατέχουμε πρωτεία στο ζήτημα της φτωχοποίησης ως προς τις χώρες όπου επιβλήθηκαν μνημόνια - κι όχι μόνο... Επειδή, βεβαίως, ο τυφώνας της λιτότητας χτύπησε τη χώρα πιο βαριά από κάθε άλλη. Όπως αποδεικνύεται απ' όλα τα δραματικά στατιστικά στοιχεία: Από τη μείωση του ΑΕΠ και των εισοδημάτων, μέχρι τον ακρωτηριασμό του κοινωνικού κράτους.
Το ζήτημα πάντως αφορά συνολικά την ΕΕ. Και δεν συνίσταται αποκλειστικά στην ύπαρξη στρατιάς φτωχών σε μια πλούσια, κατά τ' άλλα, Eνωση. Είναι και οι άμεσες παρενέργειες. Από τον ευρωσκεπτικισμό και τις εθνικιστικές περιχαρακώσεις, έως την εξάπλωση της ακροδεξιάς δημαγωγίας. Οι «γερμανικές» πολιτικές λιτότητας είναι ο μεγαλύτερος εχθρός και κίνδυνος για την Ευρώπη. Από την ανατροπή τους θ' αρχίσει ν' αλλάζει...
ETHNOS.GR
