Οι τελευταίες εκτιμήσεις-προβλέψεις για την πορεία της ελληνικής οικονομίας τόσο από την Κομισιόν όσο και από το ΔΝΤ είναι θετικές.
Έτσι, σε συνδυασμό με τις πιο πρόσφατες στατιστικές ενδείξεις για σταθεροποίηση, δημιουργείται ένα κλίμα συγκρατημένης αισιοδοξίας, ενισχυμένης όμως σε σχέση με το παρελθόν, όπως προκύπτει από παντού. Ιδιαίτερα, μάλιστα, μετά τα όσα διημείφθησαν στο Ευρωκοινοβούλιο και τις τοποθετήσεις του επιτρόπου Οικονομικών Υποθέσεων, Πιερ Μοσκοβισί.
Η κυβέρνηση, τηρώντας το πρόγραμμα και καλύπτοντας όλες τις εκκρεμότητες, στην πορεία προς το τέλος της πρώτης αξιολόγησης και προς την ταχύτατη ολοκλήρωση της δεύτερης, δικαιούται να προσδοκά την έναρξη ελάφρυνσης του χρέους. Αρχικώς με βραχυπρόθεσμα μέτρα, που συζητούνται ήδη στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, αλλά και για τη συνέχειά τους, δηλαδή όσα πρέπει να τεθούν σε ισχύ από το 2018.
Την προϋπόθεση των προϋποθέσεων, ώστε να δοθεί το σήμα για τη βιωσιμότητά του. Για να ελευθερωθεί ο διάδρομος εξόδου στις διεθνείς χρηματαγορές. Η διευθέτηση του χρέους αναγνωρίζεται τώρα και από την Κομισιόν ότι έχει ορίζοντα έως τα τέλη του χρόνου.
Δεν αρκεί, βεβαίως, σε διακηρυκτικό επίπεδο η αναγγελία. Υπάρχουν και τα εμπόδια από τη γερμανική πλευρά. Όπως τα σχέδια Σόιμπλε για αναβολή των αποφάσεων περί χρέους, θυσιάζοντας τα συνολικά ευρωπαϊκά συμφέροντα σε σκοπιμότητες του εκλογικού κύκλου στο Βερολίνο.
Η χώρα μας -και όχι μόνο- επενδύει στην αρχή ότι «τα συμφωνηθέντα πρέπει να τηρούνται» αλλά και στον ρεαλισμό ότι το ευρωπαϊκό δεν μπορεί να υποτάσσεται σε κομματικές εθνικές σκοπιμότητες.
Φυσικά εντός της Ευρωζώνης, ανάμεσα σε κυβερνήσεις και κόμματα των ξεχωριστών χωρών, αλλά και μεταξύ των κρατών-μελών και του ΔΝΤ υπάρχουν διαφορές. Όπως συμβαίνει συνήθως, η υπέρβαση των αντιφατικών καταστάσεων επιτυγχάνεται με συμβιβασμούς, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για κρίσιμες πτυχές.
ETHNOS.GR
