Το άρθρο 1, παρ. 1, και το άρθρο 7, παρ. 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ, έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε νομολογιακή ερμηνεία του εθνικού δικαίου κατά την οποία, σε περίπτωση ακυρότητας σύμβασης δανείου η οποία δεν μπορεί να εξακολουθήσει να ισχύει χωρίς την καταχρηστική ρήτρα, για τον λόγο ότι η ρήτρα αυτή αφορά το κύριο αντικείμενο της σύμβασης, ο καταναλωτής μπορεί να επιδιώξει δικαστικώς τις έννομες συνέπειες της διαπίστωσης της ακυρότητας αποκλειστικά και μόνον εντός προθεσμίας πέντε ετών από την ημερομηνία σύναψης της σύμβασης, εφόσον κατά την ημερομηνία αυτή δεν γνώριζε ή δεν μπορούσε να γνωρίζει τον καταχρηστικό χαρακτήρα της επίμαχης συμβατικής ρήτρας 

Το άρθρο 3, παρ. 1, της οδηγίας 93/13 έχει την έννοια ότι όταν ρήτρα σύμβασης ενυπόθηκου δανείου προβλέπει κυμαινόμενο επιτόκιο βασιζόμενο σε δείκτη αναφοράς, κατά την έννοια του κανονισμού 2016/1011, αφενός, η έλλειψη ενημέρωσης του καταναλωτή ως προς ορισμένες ιδιαιτερότητες του συμβατικού δείκτη αναφοράς, ήτοι ότι η μεθοδολογία του προβλέπει τη χρήση δεδομένων που δεν αντιστοιχούν κατ’ ανάγκην σε πραγματικές συναλλαγές και ότι ο δανειστής είναι μία από τις τράπεζες που συμβάλλουν στον καθορισμό του δείκτη, και, αφετέρου, οι συγκεκριμένες ιδιαιτερότητες δεν αποτελούν αυτές καθεαυτές επαρκή στοιχεία ώστε η εν λόγω ρήτρα να χαρακτηριστεί ως καταχρηστική, υπό την προϋπόθεση ότι κατά τον χρόνο σύναψης της σύμβασης ο δείκτης μπορούσε να θεωρηθεί σύμφωνος με τον κανονισμό

Η προστασία των καταναλωτών και η απαίτηση περί αποτελεσματικής δικαστικής προστασίας επιβάλλουν να παρέχεται, υπό όρους, στους καταναλωτές η δυνατότητα να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της μεταβίβασης της κυριότητας της οικογενειακής τους κατοικίας σε τρίτο κατόπιν αναγκαστικής εκτέλεσης προς ικανοποίηση απαίτησης εξασφαλισθείσας με υποθήκη επί του ακινήτου αυτού

Ο εθνικός δικαστής οφείλει να εκτιμήσει τον καταχρηστικό χαρακτήρα μιας τέτοιας ρήτρας λαμβάνοντας ιδίως υπόψη το κατά πόσον η ρήτρα είναι διατυπωμένη με σαφή και κατανοητό τρόπο όσον αφορά τις οικονομικές συνέπειες της δέσμευσης

Το άρθρο 2, στοιχείο βʹ, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ έχει την έννοια ότι φυσικό πρόσωπο που συνάπτει σύμβαση ενυπόθηκου δανείου με σκοπό να χρηματοδοτήσει την αγορά ενός και μόνον ακινήτου οικιστικής χρήσης, προκειμένου να το εκμισθώσει έναντι ανταλλάγματος, εμπίπτει στην έννοια του «καταναλωτή» κατά την εν λόγω διάταξη, όταν ενεργεί για σκοπούς οι οποίοι είναι άσχετοι με τις επαγγελματικές του δραστηριότητες

Κατά γενικό κανόνα, ο καταχρηστικός χαρακτήρας των ρητρών μπορεί να εκτιμηθεί μόνον εφόσον οι ρήτρες δεν αφορούν τον καθορισμό του κυρίου αντικειμένου της σύμβασης ή τον ανάλογο χαρακτήρα του τιμήματος ή της αμοιβής σε σχέση με τις υπηρεσίες που παρέχονται ως αντιπαροχή

Το πολωνικό δικαστήριο ζητά από το Δικαστήριο να διευκρινιστεί αν οι ρήτρες που αφορούν το κόστος της πίστωσης εκτός τόκων μπορούν να χαρακτηριστούν ως καταχρηστικές για τον λόγο και μόνον ότι το κόστος αυτό είναι προδήλως υπέρμετρο σε σχέση με την παροχή του επαγγελματία

Ο δικαστής πρέπει να εκτιμήσει την αναλογικότητα μεταξύ της ευχέρειας του επαγγελματία να απαιτήσει το σύνολο του δανείου και της σοβαρότητας της αθέτησης από τον καταναλωτή των συμβατικών του υποχρεώσεων

Το άρθρο 3, παρ. 1, το άρθρο 7, παράγραφοι 1 και 2, και το άρθρο 8 της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται στο να θεωρείται καταχρηστική από τις οικείες εθνικές αρχές συμβατική ρήτρα η οποία δεν αποτέλεσε αντικείμενο ατομικής διαπραγματεύσεως, για τον λόγο και μόνον ότι το περιεχόμενό της είναι ισοδύναμο με ρήτρα τυποποιημένης συμβάσεως καταχωρισμένης στο εθνικό μητρώο μη επιτρεπτών συμβατικών ρητρών

Το άρθρο 6, παρ. 1, και το άρθρο 7, παρ. 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, έχουν την έννοια ότι δεν αντιτίθενται σε δικαστική ερμηνεία του εθνικού δικαίου σύμφωνα με την οποία ο καταναλωτής έχει το δικαίωμα να ζητήσει από το πιστωτικό ίδρυμα αποζημίωση επιπλέον της επιστροφής των μηνιαίων δόσεων και των εξόδων που κατέβαλε για την εκτέλεση της σύμβασης, καθώς και της καταβολής των νόμιμων τόκων υπερημερίας από την ημερομηνία όχλησης