Το δικαστήριο επεσήμανε ότι η διάταξη τελευταίας βούλησης δεν θεμελιώθηκε σε μια εσφαλμένη αντίληψη περί του εφικτού ή μη της διανομής, αλλά στην ίδια την άρνηση σύμπραξης των συγγενών της, η οποία βιώθηκε από τη διαθέτιδα ως πράξη αχαριστίας και εχθρότητας

Ο διαθέτης με την διαθήκη του, μπορεί να στερήσει τον κατιόντα του ή τον/την συζυγό του από το δικαίωμα της νόμιμης μοίρας. Θα πρέπει να εκθέτει τον λόγο στη διαθήκη και θα πρέπει αυτός να είναι υπαρκτός κατά τη σύνταξή της