Η απόφαση που εκδίδεται επί της ανακοπής του άρθρου 954 παρ.4 ΚΠολΔ δεν υπόκειται σε ανάκληση, έστω και αν συντρέχουν οι όροι του άρθρου 696 παρ.1 του ίδιου κώδικα, το οποίο προϋποθέτει τη λήψη γνήσιων ασφαλιστικών μέτρων. Σε περίπτωση μεταβολής των συνθηκών, δηλαδή συνδρομής νέων πραγματικών περιστατικών, που θεμελιώνουν ή πιθανολογούν την ανακοπή του άρθρου 954 παρ.4 ΚΠολΔ, επιτρεπτή η άσκηση νέας ανακοπής

Με την παρούσα εγκύκλιο κοινοποιείται η αρ. 35/2025 Γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, η οποία αναφέρεται στις προϋποθέσεις επέκτασης του δεδικασμένου δικαστικής απόφασης, κατ’ εφαρμογή της παρ. 3 του άρθρου 197 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ΚΔΔικ, ν.2717/99, Α΄265), που ακύρωσε καταλογιστική πράξη επιβολής προστίμου για απλή τελωνειακή παράβαση ως προς το μέρος που αφορά τον προσφεύγοντα, στον δεύτερο συνυπαίτιο πρόσωπο, το οποίο δεν υπήρξε διάδικος στη δίκη της συγκεκριμένης προσφυγής

Ο Άρειος Πάγος έκρινε πως όταν το δικαστήριο δέχεται μεν τη συνδρομή ορισμένων στοιχείων του πραγματικού του εφαρμοζόμενου κανόνα δικαίου, τα οποία είναι αναγκαία για να θεμελιωθεί το αίτημα της αγωγής, συγχρόνως όμως αρνείται την ύπαρξη άλλων, επίσης αναγκαίων στοιχείων, δεν δημιουργείται δεδικασμένο ως προς τα στοιχεία που δεν στηρίζουν το απορριπτικό διατακτικό του δικαστηρίου

Τραυματισμός της ενάγουσας και συγκεκριμένα ακρωτηριασμός αμφοτέρων των κάτω άκρων της. Αποκλειστική υπαιτιότητα των προστηθέντων υπαλλήλων του ΟΣΕ (μηχανοδηγού, προϊσταμένου υπηρεσίας αμαξοστοιχίας και σταθμάρχη). Απορρίφθηκε ως ουσία αβάσιμη η έφεση του «Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος Α.Ε» κατά απόφασης επί αγωγής αποζημίωσης λόγω του τραυματισμού της ενάγουσας

Το άρθρο 6, παρ. 1, και το άρθρο 7, παρ. 1, της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ, σχετικά με τις καταχρηστικές ρήτρες των συμβάσεων που συνάπτονται με καταναλωτές, έχουν την έννοια ότι αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση η οποία προβλέπει ότι, όταν μια διαταγή πληρωμής εκδοθείσα από δικαστήριο κατόπιν αιτήσεως ενός πιστωτή δεν έχει προσβληθεί με ανακοπή από τον οφειλέτη, ο δικαστής της εκτέλεσης δεν μπορεί, μεταγενέστερα, να ελέγξει τον ενδεχομένως καταχρηστικό χαρακτήρα των ρητρών της σύμβασης που αποτέλεσαν τη βάση της εν λόγω διαταγής πληρωμής, για τον λόγο ότι η ισχύς δεδικασμένου την οποία έχει περιβληθεί η διαταγή αυτή καλύπτει εμμέσως και το κύρος των οικείων ρητρών

Αναβολή συζήτησης αίτησης αναίρεσης της απόφασης 363/2017 του Μονομελούς Εφετείου Πειραιά. Νομιμότητα συνεκδίκασης πρόσθετων λόγων αναίρεσης (αρ.246 Κ.Πολ.Δ.) εφόσον συντρέχει συνάφεια μεταξύ αυτών και της νομότυπης και εμπρόθεσμης αίτησης αναίρεσης. Εφαρμογή Ν. 2642/1997 περί τεκμηρίου αθωότητας του κατηγορουμένου μέχρι αποδείξεως ενοχής. Απουσία ισχύος δεδικασμένου στην πολιτική δίκη απόφασης ποινικού δικαστηρίου. Δυνατότητα αναβολής της δίκης λόγω εξάρτησης της εκκρεμούσας διαφοράς με νομικό ζήτημα άλλης δίκης ενώπιον του ίδιου δικαστηρίου για ταχύτερη και ασφαλέστερη πορεία της δίκης

Εφαρμογή ευμενέστερου νόμου - Προϋποθέσεις εφαρμογής του ν. Ν. 4619/2019 με τον οποίο παύει υφ` όρον η ποινική δίωξη

Δεδικασμένο υπάρχει, μεταξύ των ίδιων προσώπων, με την ίδια ιδιότητα, μόνο για το δικαίωμα που κρίθηκε και εφόσον πρόκειται για το αυτό αντικείμενο και την αυτή ιστορική και νομική αιτία. Ταυτότητα ιστορικής αιτίας υπάρχει όταν τα ίδια πραγματικά περιστατικά που ήταν αναγκαία και συγκρότησαν την ιστορική βάση της πρώτης αγωγής και με την ίδια νομική διάταξη στηρίζουν και τη μεταγενέστερη. Ενώ η ταυτότητα της νομικής αιτίας προϋποθέτει θεμελίωση και των δύο αγωγών στο ίδιο νομικό γεγονός (νομικό κανόνα) που αφορά τη συγκεκριμένη έννομη σχέση.

Μόνο ως προς αυτά εξαφανίζεται η απόφαση και η εξουσία του δικαστηρίου της παραπομπής δεν εκτείνεται στα άλλα κεφάλαια, ως προς τα οποία διατηρείται το δεδικασμένο της απόφασης του Εφετείου. Αν, παρόλα αυτά, το δικαστήριο της παραπομπής εξετάσει εκ νέου και τα κεφάλαια ως προς τα οποία δεν αναιρέθηκε η απόφαση, παραβιάζει το δεδικασμένο που δημιουργήθηκε από αυτή κατά τη θετική του λειτουργία.

Το ΝΣΚ απαντά στο ερώτημα εάν συντρέχει δεδικασμένο σε επανεξέταση ζητήματος που κρίθηκε με παλαιότερη γνωμοδότησή του.