Διακοπή παραγραφής με την άσκηση της αγωγής και σε περίπτωση που οι διάδικοι δεν επισπεύδουν την πρόοδο της δίκης και εφόσον δεν προβλέπεται άλλη προθεσμία για την ενέργεια διαδικαστικών πράξεων από αυτούς, η παραγραφή αρχίζει και πάλι έξι μήνες μετά την τελευταία διαδικαστική πράξη των διαδίκων ή του δικαστηρίου και εφόσον κάποιος διάδικος επισπεύσει την πρόοδο της δίκης. Η διάταξη αυτή εφαρμόζεται και στις εκκρεμείς υποθέσεις εφόσον δεν έχει εκδοθεί τελεσίδικη απόφαση.

Τα σε αυτό αναφερόμενα δεν ισχύουν στις περιφέρειες των Ιονίων Νήσων, της Κρήτης και των Νομών Λέσβου, Χίου, Σάμου και των νήσων Κυθήρων, Αντικυθήρων και Κυκλάδων, κατά την ρητή διάταξη του άρθρου 62 του ν.998/1979. Στις περιφέρειες αυτές καθένας φέρει το βάρος της αποδείξεως του ισχυρισμού του, ότι έχει δικαίωμα κυριότητος.

Η αναφορά στην αγωγή του Δημοσίου ότι ο εναγόμενος- πολίτης κατέχει το επίδικο ακίνητο από το 1959 και μέχρι σήμερα "χωρίς νόμιμο (τυπικό) τίτλο", δηλαδή χωρίς να υπάρχει πωλητήριο συμβόλαιο, δεν αποτελεί ομολογία περί κακής πίστεώς του, και ειδικότερα, περί συνδρομής περιστατικών, που να θεμελιώνουν αντίστοιχη καταχρηστική ένσταση του εναγόμενου Δημοσίου, αλλά, αντιθέτως, εμπεριέχεται ισχυρισμός περί του ότι επί χρονικό διάστημα μείζον της τριακονταετίας, νεμόταν το επίδικο καλόπιστα.

Αντιφατικές αιτιολογίες έχει η απόφαση, όταν αλληλοαναιρούνται, αποδυναμώνοντας έτσι τη κρίση της απόφασης για την υπαγωγή ή μη της ατομικής περίπτωσης στο πραγματικό συγκεκριμένου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, που συνιστά και το νομικό χαρακτηρισμό της ατομικής περίπτωσης.

Λόγος αναίρεσης ιδρύεται όταν υπάρχει αντίφαση των διατάξεων στο διατακτικό της απόφασης και προκαλείται τέτοια αοριστία, ώστε να εμποδίζεται η δημιουργία εκτελεστότητας της απόφασης ή η πρόκληση της σκοπούμενης διάπλασης ή η ύπαρξη βεβαιότητας στις σχέσεις των διαδίκων με δεδικασμένο.

Για την τακτική χρησικτησία, απαιτείται άσκηση νομής με καλή πίστη και νόμιμο ή νομιζόμενο τίτλο για μια δεκαετία, ενώ με έκτακτη χρησικτησία, απαιτείται άσκηση νομής επί συνεχή εικοσαετία, με τη δυνατότητα, και στις δύο περιπτώσεις, εκείνου που απέκτησε τη νομή αυτού με καθολική ή με ειδική διαδοχή να συνυπολογίσει στο χρόνο της δικής του νομής και το χρόνο νομής του δικαιοπαρόχου του.

Η μη μνεία των λεπτομερειακών στοιχείων (σε συγκεκριμένο Υποθηκοφυλακείο του τόμου και του αριθμού) της μεταγραφής (σε περίπτωση αγοραπωλησίας ακινήτου) δεν συνιστά εννοιολογικό ισοδύναμο της μη μεταγραφής της συμβολαιογραφικής συναλλαγής και δεν συνεπάγεται την παραβίαση των σχετικών ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 1033, 1192, 1198 ΑΚ, υπό την έννοια ότι (εν τοιαύτη περιπτώσει) δεν είναι καταλογιστέο στο δικαστήριο, ότι αρκέσθηκε σε λιγότερα των απαιτουμένων από τις εν λόγω διατάξεις στοιχεία.

Α) η ύπαρξη νομής από τον ενάγοντα, τόσο κατά τον χρόνο της διατάραξης όσο και κατά τον χρόνο της άσκησης της αγωγής, την οποία νομή συνιστούν οι υλικές και εμφανείς πράξεις επάνω σε αυτό, που προσιδιάζουν στην φύση και τον προορισμό του και εκδηλώνουν τη βούλησή του να το εξουσιάζει ως δικό του και Β) η προσβολή αυτής από τον ενάγοντα με διατάραξη που γίνεται παράνομα και χωρίς την βούλησή του.

Η ανεπάρκεια των αιτιολογιών πρέπει να αφορά αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς και όχι επιχειρήματα και συμπεράσματα που αντλεί ο δικαστής από τις αποδείξεις που έχουν διεξαχθεί. Η σύντομη, διατύπωση του αιτιολογικού δεν αποτελεί λόγο αναιρέσεως, αρκεί τα πραγματικά περιστατικά να περιγράφονται με σαφήνεια και πληρότητα.

Εφόσον το πράγμα είναι κινητό, ο νομέας χάνει τη νομή του από τη στιγμή που ο κάτοχος θα εκδηλώσει τη μεταστροφή της βουλήσεώς του και γι αυτό ο αποβληθείς νομέας έχει το δικαίωμα να αξιώσει την απόδοση της νομής του από τον κάτοχο, που πλέον νέμεται επιλήψιμα απέναντί του. Η προαναφερόμενη ενοχική σχέση μεταξύ του νομέα και κατόχου μπορεί, εκτός των άλλων, να είναι η σύμβαση εντολής ή η σύμβαση χρησιδανείου.