Μια συνολική λύση για το χρέος, με τα δεδομένα μετά την τελευταία εμπλοκή στο Eurogroup, είναι ρεαλιστική. Απαιτούνται, βεβαίως, αμοιβαίοι συμβιβασμοί από όλες τις πλευρές. Από το Βερολίνο, το ΔΝΤ, τους θεσμούς και όσες χώρες της Ευρωζώνης συντάσσονται με τον Σόιμπλε. Η ελληνική πλευρά, προκειμένου να επιτευχθεί, έκανε και την τελευταία μεγάλη υποχώρηση. Να νομοθετήσει, δηλαδή, νέα πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα για το 2019-20. Όπως απαιτούσε το ΔΝΤ, ώστε να συμμετέχει στο πρόγραμμα. Χωρίς να έχει υπάρξει προηγουμένως συμφωνία για το χρέος.
Η εκπλήρωση της δεύτερης προϋπόθεσης του Ταμείου, τουτέστιν η περιγραφή των μεσοπρόθεσμων ρυθμίσεων για να καταστεί βιώσιμο το χρέος, είναι πια υποχρέωση των εταίρων. Όχι μόνο επειδή ορισμένοι από αυτούς θεωρούσαν εκ των ουκ άνευ τη συμμετοχή του. Αλλά και να τηρήσουν τα συμφωνηθέντα από τον Μάιο ακόμη του 2016. Για να παραλείψουμε εδώ τη στοιχειώδη επίδειξη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.
Η χώρα μας δεν ζητά κάτι που δεν δικαιούται. Το αυτονόητο διεκδικεί. Καθαρό διάδρομο για να μπορέσει να σταθεί μόνη στα πόδια της. Με τη δυνατότητα εξόδου στις αγορές, εξασφαλίζοντας λογικά επιτόκια, μετά το τέλος του προγράμματος το καλοκαίρι του 2018. Όποια σενάρια είναι ασύμβατα με αυτόν τον κεντρικό στόχο δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες της χώρας για επιστροφή στην κανονικότητα.
Ούτε και στις θυσίες του λαού επί μία επταετία. Ο καθορισμός των προϋποθέσεων για μια έκθεση περί βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους, μέσω συμβιβασμών, είναι το μεγάλο ζητούμενο έως το Eurogroup της 15ης Ιουνίου. Έως τότε είναι καθ' όλα εφικτό να επέλθει ένας συμβιβασμός. ethnos.gr
