Με την έννοια αυτή, τις επισημάνσεις της τελευταίας Εκθεσής της για το προσφυγικό πρόβλημα δεν μπορεί -και δεν πρέπει- να τις προσπεράσει καμία υπεύθυνη κυβέρνηση.
Η Εκθεση είναι εύγλωττη: «Η ανθρωπιστική κρίση που αυτοί οι άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, αντιμετωπίζουν στην Ελλάδα, αποτελεί λαμπρό παράδειγμα της συλλογικής αποτυχίας των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να ανταποκριθούν στη δέσμευσή τους να μοιραστούν την ευθύνη και να παρέχουν προστασία στους πρόσφυγες».
Οι Ελληνες -όσοι δεν παρασύρονται από την ξενοφοβία του συρμού- γνωρίζουν ότι κάθε λέξη που χρησιμοποιεί η Διεθνής Αμνηστία είναι ακριβής: αν εξαιρέσει κανείς τη γερμανική κυβέρνηση -που έδειξε πρωτόγνωρο θάρρος στην υποδοχή των προσφύγων και τώρα πληρώνει τεράστιο πολιτικό κόστος- είναι ελάχιστες οι περιπτώσεις χωρών της ΕΕ που έδειξαν την πολιτική βούληση να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν, για ένα πρόβλημα που είναι πανευρωπαΐκό και όχι ελληνικό.
Είναι οι ίδιες κυβερνήσεις που έκλεισαν εν μια νυκτί τα σύνορά τους στους πρόσφυγες που πέρασαν στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας - και οι οποίες κουνούσαν το δάχτυλο απαιτώντας από τη χώρα μας να πάρει πίσω αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους. Βεβαίως, αυτή η πικρή διαπίστωση δεν διαγράφει ούτε την έλλειψη προετοιμασίας ούτε τις παλινωδίες στη μεταναστευτική πολιτική, που για χρόνια χαρακτήρισαν τη χώρα μας. Ούτε παραγράφει τα συνεχώς αυξανόμενα κρούσματα ξενοφοβίας - τη στιγμή που οι πάντες οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι το Προσφυγικό δεν μπορεί να λυθεί με κάποιο μαγικό τρόπο.
Θα χρειαστούν αρκετά χρόνια, προκειμένου να δημιουργηθούν όλες εκείνες οι συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή, ώστε να πάψουν οι άνθρωποι να παίρνουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Η προειδοποίηση της Διεθνούς Αμνησίας -ότι οι πρόσφυγες ήλθαν για να μείνουν- δεν πρέπει να εκληφθεί ως απειλή, αλλά ως ένα καμπανάκι για αποτελεσματικότερες πολιτικές.
ETHNOS.GR
