Αυτό επισήμαινε πηγή των δανειστών, περιγράφοντας ένα χρονοδιάγραμμα που επιχειρείται πλέον "από όλες τις πλευρές" να καταλήξει σε συμφωνία για το χρέος και το ΔΝΤ, αν όχι έως τα Χριστούγεννα, έως τις πρώτες ημέρες του Ιανουαρίου. Η εκλογή Τραμπ και το άγνωστο της στάσης που θα κρατήσει η νέα κυβέρνηση απέναντι στο ΔΝΤ κάνει όλους πλέον να... βιάζονται να τελειώσει η υπόθεση αυτή πριν ο πρόεδρος Τραμπ αρχίσει να ασχολείται με τα εξωτερικά θέματα.
Όπως εκτιμούν αναλυτές κοντά στο επιτελείο του Τραμπ, το ΔΝΤ θα συνεχίσει να εκτιμά τη σημασία της παρουσίας του στην Ευρώπη, αλλά το μεγάλο ερωτηματικό είναι το πώς ο Τραμπ θα θελήσει να χρησιμοποιήσει, μέσω της υπόθεσης του ελληνικού χρέους, αυτή την επιρροή.
Απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν μπορεί να δοθεί πριν οριστεί ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου στην Ουάσινγκτον. Και αυτό δεν πρόκειται να αργήσει, καθώς η ομάδα μεταβίβασης της εξουσίας ήδη οδεύει προς τον Λευκό Οίκο.
Η βιασύνη, πάντως, να τρέξει η υπόθεση της διευθέτησης του ελληνικού προβλήματος έχει ήδη πάρει τη μορφή ενός σχεδίου δράσης.
Το "σχέδιο" προβλέπει και νέα –τρίτη κατά σειρά– κάθοδο των "θεσμών" στην Αθήνα μετά το Eurogroup της 5ης Δεκεμβρίου, αλλά και διαβουλεύσεις σε πολιτικό επίπεδο με την κάθοδο των κ. Μοσκοβισί και Κερέ στις 28 Νοεμβρίου με αφορμή τη συμμετοχή τους στο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου.
Η ασφυκτική πίεση για συμφωνία συνδέεται άρρηκτα με τη "συρρίκνωση" του χρονικού ορίζοντα μετά το αποτέλεσμα των εκλογών στις ΗΠΑ.
Προηγουμένως, το "παράθυρο ευκαιρίας" έφτανε έως τον Μάρτιο (όταν δηλαδή θα αρχίσει ο εκλογικός κύκλος στην Ολλανδία και τη Γερμανία, παραλύοντας κάθε πολιτική απόφαση).
"Πρέπει να φτάσουμε σε συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου του ΔΝΤ ει δυνατόν μέσα στον Δεκέμβριο", αναφέρουν διπλωματικές πηγές από τις Βρυξέλλες, θυμίζοντας τις προεκλογικές εξαγγελίες του κ. Τραμπ, που θα αναλάβει καθήκοντα "πλανητάρχη" στις 20 Ιανουαρίου.
Και εξηγούν ότι, πέρα από τη στάση που θα κρατήσει ο κ. Τραμπ στο ελληνικό ζήτημα από τον θώκο του προέδρου των ΗΠΑ –κάτι που ακόμη αποτελεί "αχαρτογράφητη περιοχή"–, υπάρχει και ο θέμα της συνολικότερης θωράκισης της Ευρώπης, που πρέπει πλέον να αντιμετωπίσει ταχύτερα τις ανοιχτές πληγές της.
Ο ρόλος του "σκληρού" στο ΔΝΤ
Η παρουσία του κ. Πολ Τόμσεν στο Eurogroup της προηγούμενης Δευτέρας και στις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις που φέρεται να έλαβαν χώρα ναι μεν επανεπιβεβαίωσε την πρόθεση του Ταμείου να μετάσχει σε νέο "πρόγραμμα" με την Ελλάδα, αλλά, σύμφωνα με πληροφορίες, έκανε σαφείς και τις δυσκολίες.
Όπως αναφέρουν αρμόδια στελέχη, η ανάγκη κάλυψης του όρου "βιωσιμότητας" συνεχίζει να "απαιτεί" είτε χαμηλότερα πλεονάσματα (άρα και μεγάλες παρεμβάσεις στο χρέος) είτε νέα μέτρα που θα πρέπει να λάβει η Ελλάδα, αλλά και να αποτυπωθούν στο νέο, παράλληλο Μνημόνιο (MEFP).
Η διαφορά που προέκυψε στο τελευταίο Eurogroup –γεγονός που επιβεβαίωσε ο κ. Ράις από την Ουάσινγκτον– είναι ότι το ΔΝΤ είναι διατεθειμένο να συζητήσει με την Ευρωζώνη για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους εφόσον το Eurogroup παρουσιάσει προς συζήτηση από τώρα και όχι μετά το 2018 τα μεσοπρόθεσμης εφαρμογής μέτρα αναδιάρθρωσης.
Το ΔΝΤ χρειάζεται την "εγγυητική" των μεσοπρόθεσμων μέτρων από πλευράς Ευρωζώνης για να επιστρέψει στο ελληνικό πρόγραμμα. Και αυτή είναι η διαφορά με την ανάλογη συμφωνία του Νοεμβρίου του 2012. Και το Eurogroup το δέχτηκε...
Όμως μένει να κριθεί από το ΔΝΤ η επάρκεια των μεσοπρόθεσμων μέτρων που θα προσφέρει η Ευρωζώνη.
Η πρώτη αίσθηση των "εντολών" από την Ουάσινγκτον θα φανεί τη Δευτέρα, στην έναρξη του δεύτερου γύρου των εν Αθήναις διαπραγματεύσεων (που προγραμματίζεται να ολοκληρωθούν στις 21/11 μαζί με τον νέο Προϋπολογισμό). Και οι διαπραγματεύσεις δεν θα περιλαμβάνουν μόνο τις δεκάδες εκκρεμότητες που καθιστούν πολύ δύσκολη τη συμφωνία επί της αρχής έως τη σύνοδο του EWG στις 28/11, όπως επιθυμεί η κυβέρνηση, αλλά και τη συνέχεια των συζητήσεων για το χρέος και τα πρωτογενή πλεονάσματα.
Πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ τουλάχιστον έως το 2020
Η ανάγκη να διαμορφωθούν (εν μέρει) τα μέτρα του μεσοπρόθεσμου πακέτου για το χρέος προς το παρόν φέρεται να αποτελεί μια "μεσοβέζικη" λύση που επιχειρείται να ικανοποιεί... τους πάντες: την κυβέρνηση, την ΕΚΤ για να δώσει "πράσινο φως" για το QE, αλλά και τη Γερμανία και το ΔΝΤ.
Και ήδη "οι ισορροπίες είναι πολύ ευαίσθητες και η εύρεση κοινού τόπου δύσκολη", αναφέρουν διαπραγματευτικές πηγές.
Και προσθέτουν έναν άλλο παράγοντα: τα πρωτογενή πλεονάσματα.
Ναι μεν οι "θεσμοί" (μέσω του κ. Ντάισελμπλουμ) παραδέχτηκαν ότι θα συζητηθεί το έως πότε θα επιμείνουν στον στόχο 3,5% του ΑΕΠ, αλλά τα πρώτα "μηνύματα" για τις προθέσεις δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά: αναφέρουν ότι η συζήτηση προς το παρόν γίνεται για τη μείωσή τους όχι από το 2019, αλλά μετά το τέλος της 10ετίας που διανύουμε, το 2020 ή το 2021...
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή "στηρίζει" την... ελάφρυνση των "βαρών" που προκαλεί η παραπάνω στάση για διατήρηση πλεονασμάτων στο 3,5% του ΑΕΠ για πάνω από δύο χρόνια στις φθινοπωρινές της εκτιμήσεις. Προβλέπει ισχυρή ανάπτυξη στην Ελλάδα, αλλά και επίτευξη και με το παραπάνω του δημοσιονομικού στόχου (εκτιμά πρωτογενές πλεόνασμα στο 2,15% του ΑΕΠ το 2018 και στο 3,7% του ΑΕΠ το 2019).
Αλλά ακόμα και αυτό το "μαξιλάρι" μπορεί να μην αποδειχθεί αρκετό: αν το ΔΝΤ επιμείνει σε πρωτογενές πλεόνασμα στο 1,5% του ΑΕΠ με τα μέτρα που έχουν αυτήν τη στιγμή ληφθεί, τότε "ούτε ο κόφτης δεν φτάνει...", όπως αναφέρει διαπραγματευτική πηγή, αν δεν υπάρξουν οι αποφάσεις που το Ταμείο "ζητά" για το χρέος. capital.gr