Το σκεπτικό είναι το ύψος των φόρων που καλείται να πληρώσει κάποιος όταν αποδεδειγμένα δεν έχει εισοδήματα μεγάλα, αλλά πολλές διαπάνες διαβίωσης.
Πρόκειται για πολύτεκνο οικογενειάρχη με 12 παιδιά, ο οποίος εκ των πραγμάτων κατανάλωσε σημαντικό ποσό σε απαραίτητες δαπάνες διαβίωσης της οικογένειάς του (όπως οι δαπάνες διατροφής, ένδυσης κλπ). Κατέφυγε, λοιπόν, στο Συμβούλιο της Επικρατείας όχι για να αμφισβητήσει την αντισυνταγματικότητα του νόμου 4172/2013, ο οποίος και θεσπίζει τις εκπτώσεις φόρου.
Ζητάει απλά να μην θεωρηθεί ως φορολογητέο εισόδημα το ποσό που καταναλώθηκε, ώστε να αποφύγει να καταβάλει ποσό φόρου για το τμήμα του εισοδήματός που δαπανήθηκε σε απόλυτα αναγκαίες δαπάνες επιβίωσης.
Ο οικογενειάρχης ισχυρίζεται ότι η φορολόγηση του εισοδήματος που καλύπτει απόλυτα αναγκαίες δαπάνες επιβίωσης συνιστά μείωση της δυνατότητάς του να ανταποκριθεί στις ανάγκες αυτές και διακινδύνευση της επιβίωσης της πολύτεκνης οικογένειάς του. Αυτό, που ζητάει είναι η φορολογική του ικανότητα να ξεκινήσει από το ποσό που έχει διαθέσει για την ικανοποίηση δαπανών διαβίωσης.
Με το ζήτημα που θέτει η προσφυγή του πολύτεκνου, εξετάζεται η δυνατότητα μια διαφορετικής αντιμετώπισης ειδικής «κατηγορίας» πολιτών και ιδιαίτερα των πολύτεκνων. Η υπόθεση θα συζητηθεί στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2015. Η απόφαση θα πρέπει να αναμένεται περίπου στις αρχές του φθινοπώρου.