Για τη δημοκρατική Ευρώπη και τις φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών ήταν διπλά ανακουφιστικό. Από το ένα μέρος, με δεδομένη τη βεβαιότητα για την είσοδο της ακροδεξιάς στον δεύτερο γύρο, το ποσοστό της Λεπέν δεν συνιστά κάποια άμεση απειλή. Δεν εκτοξεύτηκε, όπως πολλοί φοβούνταν. Από το άλλο, η σύμπτυξη του αντι-ακροδεξιού μετώπου προαναγγέλλει τη δεύτερη ήττα της στις 7 Μαΐου.
Επειδή όμως οι κάλπες το τελευταίο διάστημα δεν συμβαδίζουν με λογικές προβλέψεις, οι επιφυλάξεις είναι απαραίτητες, όσο απίθανο και αν φαίνεται από την αριθμητική των ποσοστών του πρώτου γύρου. Διότι οι ενισχυτικές τάσεις της ακροδεξιάς και του νεοεθνικισμού παντού στην Ευρώπη οφείλονται κατά κύριο λόγο στις πολιτικές της ευρωπαϊκής ελίτ. Το απίθανο της ανάδειξης της Λεπέν σήμερα στο προεδρικό αξίωμα θα είναι πολύ πιθανό αύριο, αν στην ΕΕ συνεχιστεί η κυριαρχία του νεοφιλελευθερισμού, της λιτότητας, της αμφισβήτησης των ευρωπαϊκών δικαιωμάτων και της ακύρωσης κοινωνικών κατακτήσεων.
Θα αντιληφθούν, επιτέλους, αυτήν τη φορά οι ηγετικοί κύκλοι ότι μια επανίδρυση της Ευρώπης δεν μπορεί να περιμένει άλλο; Μια ανάγκη την οποία επεσήμανε, έστω ακροθιγώς, στη νικητήρια ομιλία του το βράδυ της περασμένης Κυριακής και ο Μακρόν. Δυστυχώς, αν κρίνουμε από τις αντιδράσεις σε Βρυξέλλες και Βερολίνο, τουλάχιστον δεν δικαιολογείται μια καθ’ όλα καταφατική απάντηση.
Αντιθέτως, διαφαίνεται ο κίνδυνος η απειλή της ακροδεξιάς να λειτουργήσει ως άλλοθι για τις κυρίαρχες πολιτικές. Όμως οι δημοκρατικές δυνάμεις που ορθώνονται απέναντι σε κάθε Λεπέν αντιθέτως παρά επιδοκιμάζουν τη σημερινή πορεία της ΕΕ. Τη δημοκρατική Ευρώπη των λαών και των πολιτών ψηφίζουν, απομονώνοντας την ακροδεξιά. ethnos.gr