Ένα ακόμα απο τα «γραφικά» σημεια των μέχρι σήμερα (και πολύ φοβάμαι και των μελλοντικών) υγειονομικών διαταξεων που αφορούν σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος όπου υπάρχουν καθήμενοι πελάτες, είναι ο αγώνας των ειδημόνων νομοθετών να υπολογίσουν τα καθίσματα ή τους πελάτες σε συνάρτηση και με το εμβαδόν των χώρων ανάπτυξης τραπεζοκαθισμάτων.
Εξαιρώντας το εμβαδόν των κλειστών αιθουσών όπου πιθανόν πρέπει να εναρμονίζεται η κατανομή των πελατών με τη νομοθεσία της πυροσβεστικής, σε όλους τους άλλους χώρους, υπαίθριους και ημιυπαίθριους, δημοτικούς και ιδιωτικούς, οι πελάτες θα έπρεπε να υπολογίζονται μόνο με βαση τον αριθμό των αποχωρητηρίων και να σταματήσει επιτέλους αυτό το αστείο με το πώς θα μοιράσουμε εμείς τους πελάτες στον εξωτερικό χώρο με βαση τα τετραγωνικά.
Αν τα βρισκουν οι πελατες μεταξύ τους και με τον καταστηματάρχη, τι μας νοιάζει εμας; Είναι άραγε υγειονομικής φύσεως αυτό το θέμα; Και αν έχει πρόβλημα στενότητας χώρου ο πελάτης, ας πάει σε άλλο μαγαζί. Γιατί να ορίζουμε εμεις το 1,2 τ.μ ή το 1,4 ή το 1,0 ή το 0,65 ή το 0,60 ή τόσα και τόσα που έχουν αλλάξει τα τελευταία 40 χρόνια, ενώ οι παλαιότερες εκδοχές λάμβαναν υπόψιν το μεγεθος του τραπεζιού, το σχήμα του, το μέγεθος και ειδος της καρέκλας και άλλα τέτοια κωμικοτραγικά;
Υπολογισμός λοιπόν μόνο με βάση τα αποχωρητήρια.
Ουδέν άλλο είναι λογικό. Έτσι θα έχουμε ευτυχισμένους επόπτες, χαρούμενους καταστηματάρχες και ελεύθερους να επιλέξουν κατάστημα πελάτες. epoptes.wordpress.com