Θέσεις που αντανακλούν την ευρύτερη συνολική αντιπαράθεση του Ταμείου με τη Γερμανία για τη διαχείριση της κρίσης στην Ευρωζώνη, που και αυτή με τη σειρά της αντανακλά τη σύγκρουση Ουάσιγκτον-Βερολίνου για τη διαχείριση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης μετά το 2008.
Είναι φανερό δηλαδή ότι για την αξιοποίηση των ευκαιριών που παρουσιάζουν για την Αθήνα οι αντιθέσεις ΔΝΤ-Ευρωπαίων πρέπει να συνυπολογίζονται και οι κίνδυνοι συμβιβασμών των δύο πλευρών με βαρύ για την ελληνική πλευρά κόστος, όπως είδαμε πολλές φορές στο παρελθόν.
Ομως παρόλο που στην Εκθεση δεν προκύπτει κάτι καινούργιο ή κάτι που να αλλάζει τα βασικά δεδομένα που γνωρίζουμε για τη δύσκολη συνεργασία ΔΝΤ-Ευρωπαίων, υπάρχει μια παράμετρος που αυτήν τη φορά ενισχύει την προσδοκία ευκαιριών και περιορίζει την ενίσχυση των κινδύνων.
Παρότι εκ πρώτης όψεως ασύνδετες εξελίξεις, η Εκθεση του ΔΝΤ «δένει» με την πρόσφατη δήλωση του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζακ Λιου, για τη γεωπολιτική αξία της Ελλάδας ως πόλου σταθερότητας, η οποία πρέπει να ενισχυθεί με την κατοχύρωση της βιωσιμότητας του χρέους της.
Την ίδια στιγμή, η κατανόηση που επέδειξε η Κομισιόν στην Πορτογαλία και την Ισπανία, με την αποφυγή επιβολής κυρώσεων για υπερβολικά ελλείμματα, ερμηνεύθηκε ότι είχε πολιτικά κίνητρα, δηλαδή την ενίσχυση της σταθερότητας στις δύο χώρες της Ιβηρικής και στην Ευρωζώνη συνολικά σε μια στιγμή πολλαπλών ταυτόχρονων αναταράξεων.
Ας αφήσουμε την αποτίμηση του πρόσφατου παρελθόντος στους ιστορικούς του μέλλοντος και ας προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε τη σύγκλιση των ΗΠΑ και της ΕΕ στην προσμέτρηση πολιτικών παραμέτρων στην αντιμετώπιση χωρών που έχουν προβλήματα δημοσιονομικής προσαρμογής.
ETHNOS.GR