Εκ των πραγμάτων, για πρώτη φορά βρίσκεται ενώπιον κινδύνων οι οποίοι υπερβαίνουν καθ' όλα όλες τις προηγούμενες.
Η απειλή διάλυσης μέσω δημοψηφισματικού «ντόμινο» δεν κινείται πια στη σφαίρα των θεωρητικών σεναρίων. Ενώ από τη φύση τους οι τάσεις φυγής είναι αυτονόητο ότι δεν επιδέχονται τη λήψη κάποιων συγκεκριμένων αντιαποσχιστικών ή τιμωρητικών μέτρων. Αλίμονο!
Η επέλαση του ευρωαρνητισμού και του ευρωσκεπτικισμού υπαγορεύει την αναζήτηση απαντήσεων σε μια επιστροφή στις ευρωπαϊκές ρίζες. Στις ιδρυτικές αξίες και τα κεκτημένα που χάθηκαν μέσα στις κοινωνικές θύελλες από την κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων επιλογών και πολιτικών. Του θεσμικού αυταρχισμού και της αποξένωσης από τις κοινωνίες των πολιτών.
Τροφοδοτώντας, συγχρόνως, εθνικισμούς και ακροδεξιά φαντάσματα.
Είναι προφανές ότι οι αναμενόμενες διακηρύξεις από τη Σύνοδο των Βρυξελλών περί ενότητας των 27 είναι αναγκαίες. Αλλά όχι ικανές, αν δεν συνοδεύονται από μια ανανεωμένη επανέκδοση της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Αν δεν εκφραστούν, τουλάχιστον, η πρόθεση και η προθυμία για να ξεκινήσει αυτή η διαδικασία.
Εξίσου προφανές, όμως, είναι ότι η παράταση της σημερινής κατάστασης πολλαπλασιάζει ανησυχίες, αβεβαιότητες και φόβους. Σε όλα τα επίπεδα. Η μετάθεση των προβλημάτων στο μέλλον αυτήν τη φορά δεν θα απέχει πολύ από παραλυτική στάση. Οι εκκρεμότητες με το Brexit επείγει να διευθετηθούν, με στόχο την έκδοση ενός φιλικού διαζυγίου.
Νηφάλια, ψύχραιμα και με σεβασμό στην απόφαση των Βρετανών. Οπως επιβάλλεται για κάθε δημοκρατική απόφαση σε επίπεδο εθνικών κρατών.
Η ευρωπαϊκή ηγεσία, έχοντας την ευθύνη για την υποχώρηση της ευρωπαϊκής ιδέας, βρίσκεται μπροστά σε ευθύνες ιστορικού χαρακτήρα. Αν θα πει το μεγάλο ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην κοινωνική Ευρώπη. Στις προσδοκίες των πολιτών της.
ETHNOS.GR