Τη χρονική σύμπτωση της απόπειρας πραξικοπήματος κατά του Ερντογάν με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 εναντίον του Μακαρίου.
Την προδοσία των δικτατόρων της Αθήνας και των χουντικών στο νησί, που έδωσε αφορμή για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο στις 20 Ιουλίου του 1974. Την υλοποίηση της σχεδιαζόμενης από χρόνια διχοτόμησης.
Τα δύο γεγονότα χωρίζουν 42 χρόνια. Οσα συνεχίζεται και η κατοχή του 37% του νησιού από την Τουρκία. Αυτό το άγος της Ευρώπης, που ανέχεται την κατακτητική στρατιωτική παρουσία στα εδάφη ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Που συμβιβάζεται με τη διατήρηση διχοτομικών τειχών στους ίδιους τους κόλπους της.
Αλλά και αυτή την ντροπή της διεθνούς κοινότητας, που εξαιρεί την Κύπρο από την εφαρμογή ρητών και επανειλημμένων αποφάσεων για αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων.
Μη συγκρίσιμα, φυσικά, τα δύο γεγονότα αλλά και σε επαφή στις προεκτάσεις τους. Αφού οι εξελίξεις στη μετα-πραξικοπηματική Τουρκία και η θολή εικόνα που επικρατεί εκεί συσχετίζονται και με το Κυπριακό, πέραν των άλλων παραμέτρων. Δεδομένου ότι το βασικό εμπόδιο στην επίλυση του προβλήματος ήταν και παραμένει ο τουρκικός επεκτατισμός και η τουρκική αδιαλλαξία.
Ανεξαρτήτως, όμως, από την κατάληξη όσων διαδραματίζονται στο εσωτερικό της Τουρκίας, η όποια κατάσταση εκεί κάνει πιο επιτακτική την ανάγκη για εξεύρεση λύσης στο Κυπριακό. Για απελευθέρωση του νησιού και επανένωση, με διασφάλιση της ειρήνης, της σταθερότητας, στη βάση μιας δίκαιης και βιώσιμης συμφωνίας.
Αυτή που προσδοκούν οι δύο κοινότητες και είναι εφικτή στις μέρες μας, όπως δείχνουν οι σχετικές συνομιλίες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Αλλά σε πρώτη και τελευταία ανάλυση απαγορεύουν ουσιαστικά ο Ερντογάν σήμερα, οι προκάτοχοί του χθες.
Φτάνουν, πια, τα 42 χρόνια κατοχής του Αττίλα. Φτάνουν πια ο πόνος και τα δάκρυα στο νησί. Καιρός να ανασάνει ελεύθερη και ενωμένη η Κύπρος.
ETHNOS.GR