Η οριακή νίκη του Ερντογάν και η αμφισβήτηση του αποτελέσματος από την αντιπολίτευση αποτυπώνουν την εικόνα της μετα-δημοψηφισματικής Τουρκίας. Μια χώρα διχασμένη και μια κοινωνία πολωμένη. Ανεξάρτητα από ανεπάρκειες και παρατυπίες, είτε ακόμη από ουσιαστική και τυπική νοθεία, σε μια ψηφοφορία υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, υπάρχει η εκφρασμένη, πλέον, βούληση του τουρκικού λαού. Με βάση το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, η διαιρεμένη Τουρκία εισέρχεται σε μια νέα περίοδο πολιτικής αβεβαιότητας και ρευστότητας. Τουλάχιστον μέχρι τη διεξαγωγή προεδρικών και βουλευτικών εκλογών. Μέχρι το 2019, όταν πρόκειται να ισχύσουν οι αλλαγές προς ένα μονοπρόσωπο σχεδόν σύστημα διακυβέρνησης.
Με δεδομένο ότι οι ριζικές συνταγματικές αλλαγές απαιτούν σχετικά μεγάλες πλειοψηφίες για να εφαρμοστούν και να λειτουργήσουν, εγείρεται ένα πρώτο μείζον ερώτημα: ο Ερντογάν θα κινηθεί προς την κατεύθυνση της συνεννόησης και της συναίνεσης ή προς έναν πιο ενισχυμένο αυταρχισμό στο εσωτερικό και επιθετικότητα στο εξωτερικό;
Πέραν των σεναρίων, ασφαλής και οριστική απάντηση δεν μπορεί να δοθεί ακόμη. Με την έννοια αυτή, οι ευρωτουρκικές σχέσεις και το ευρωπαϊκό μέλλον ή όχι των γειτόνων μας εισέρχονται σε μια κρίσιμη καμπή. Το ίδιο ισχύει, βεβαίως, συνολικά για τη διεθνή στάση της Άγκυρας. Ειδικά στις περιφερειακές εστίες έντασης και πολέμου. Η προσδοκία είναι ότι θα επικρατήσει σύνεση, σωφροσύνη και ρεαλισμός. Χωρίς εντάσεις και προκλήσεις, ιδιαίτερα στο Αιγαίο και το Κυπριακό. Η χώρα μας προσβλέπει σταθερά στον διάλογο και στη συνεργασία με μια Τουρκία της σταθερότητας και της δημοκρατίας. Με αμοιβαίο σεβασμό στις σχέσεις καλής γειτονίας και φιλίας. Στο πλαίσιο των αρχών του Διεθνούς Δικαίου και των διεθνών συνθηκών. ethnos.gr