Το σκηνικό είναι γνώριμο και προβλέψιμο, αν κρίνουμε από την κεκτημένη εμπειρία των συνομιλιών με τους εταίρους-δανειστές. Στην έναρξη κάθε κύκλου διαπραγμάτευσης όλα τίθενται στο τραπέζι. Στη φάση αυτή είναι πρόωρο και ανεύθυνο κάθε συμπέρασμα.
Πρέπει να περιμένει κάποιος το τέλος του κύκλου, ο οποίος επέρχεται, κατά κανόνα, με αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Όλα τα δεδομένα έως τώρα συγκλίνουν στο ότι η συμφωνία για την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης θα φέρει τη σφραγίδα ενός έντιμου συμβιβασμού. Με την προϋπόθεση, φυσικά, ότι παράλογες αξιώσεις και απαιτήσεις θα αποσυρθούν από το τραπέζι. Οπως, άλλωστε, προδιαγράφεται και από το προσύμφωνο του τελευταίου Eurogroup. Οι αρχές του είναι σαφείς ως προς τη γενική κατεύθυνση. Το άλλο, δηλαδή, μείγμα πολιτικής στο ελληνικό πρόγραμμα.
Το πρόβλημα, όμως, είναι πώς αυτή η διακηρυγμένη άλλη λογική συγκεκριμενοποιείται. Πως εξειδικεύεται με μέτρα. Οι προτάσεις της ελληνικής πλευράς κινούνται σε αυτό το μήκος κύματος. Είναι τεκμηριωμένες και ρεαλιστικές. Εχουν γίνει σχεδόν όλα τα απαραίτητα βήματα προκειμένου να είναι εφικτή μια ταχύτατη συμφωνία, χωρίς να υπερβαίνουν τις κοινωνικές «κόκκινες γραμμές» της.
Αλλά και οι θεσμοί, με εξαίρεση το ΔΝΤ, διά των κορυφαίων εκπροσώπων τους, δηλώνουν ρητώς ότι επιδιώκουν μια γρήγορη κατάληξη. Μόνο που χρειάζεται και οι εταίροι-δανειστές να κάνουν ανάλογα βήματα, τόσο σε επίπεδο τεχνικής συμφωνίας όσο και στα ευρύτερα εκκρεμή ζητήματα. Σε εκείνα που διαφωνούν ακόμη και μεταξύ τους, καθυστερώντας την αξιολόγηση. Η αισιοδοξία για έγκαιρο κλείσιμο της συμφωνίας είναι δικαιολογημένη. Για το ακριβές πρόσημο και τις πραγματικές επιπτώσεις στην οικονομία και στην κοινωνία πρέπει ακόμη να περιμένουμε... ethnos.gr